Kæru lesendur,
Ég átta mig fullkomnlega á því að bilið milli blogga eykst með hverri færslu. Þetta vandamál er eitthvað sem ég hafði búið mig undir áður en ég ákvað að deila sögum mínum með ykkur hér á veraldarvefnum.
Frá síðustu færslu hefur margt merkilegt skeð, nú eins og til dæmis ferð til Tokyo, sem þessi færsla er að mestu leyti helguð:
Þar sem fósturbróður minn hér úti er að fara til Ameríku í næsta mánuði sem skiptinemi fór hann á svokallað fyrir-brottfarar-námskeið í Tokyo. Hann fór á föstudeginum en ég fósturmóður mín og yngri fósturbróðurinn fórum á móti honum á sunnudeginum og eyddum sunnudeginum í höfuðborginni, Tokyo.
Það eru tveir hlutir sem ég vil koma til skila áður en lengra er haldið: Íslenskan mín; orðaforði og stafsetning hefur rýrnað gífurlega síðan ég hélt frá eldfjallaeyjunni svo ég byðst forláts. Í öðru lagi er bærinn minn hér í Japan svo gífurlega ólíkur Tokyo að það mætti líkja bænum mínum við Raufarhöfn og Reykjavík við Tokyo. Þegar hugsað er um Japan kemur Tokyo eflaust ofarlega í huga flestra. Tokyo er að mögnuð borg, allavegna það sem ég hef séð að henni, því hún er svo stór að maður nær aðeins að skoða yfir lítið svæði á sólarhring.
Við skoðuðum Shinjuku og Akihabara. Þessir staðir eru mjög frægir og eflaust skemtinlegra og meira upplýsandi að lesa um þá á Wikipedia. Ég var mjög hrifin af Tokyo frá byrjun. Tokyo er mjög hrein borg, lítið um rusl og allt þaulmerkt í öfga, eins og japönum er einum lagið. Við fórum upp í eitt af háhýsunum og skoðuðum borgina frá efstu hæðinni. Háhýsi og byggingar svo langt sem augað eygir í allar áttir. Eftir það borðuðum við hádegismat og héldum til Akihabara, eitthvað sem ég hlakkaði mjög til.
Akihabara er mjög spennandi staður í Tokyo, en hann er þekktastur fyrir rafmagnsvörur og myndasögur(manga). Þegar við löbbuðum út af lestarstöðinni leið mér í fyrsta sinn í langan tíma eins og ég væri í Japan, þakin háhýsum og skyltum sem oftar en ekki eru með enskutexta á sem myndar ekkert samhengi, en enska er ótrúlega “kúl” hér í Japan. Við eyddum restina af deginum í röllt í gegnum endalausar rafmagnsvöru- og mynasögubúðir sem virtust aldrei taka enda. Maður gekk inn í búð sem virtist vera lítil en þegar maður kom inn komst maður að því að umrædda búðin væri átta hæðir. Við vorum algjörlega uppgefin í lok dagsins enda ótrúleg hljóð og sjónmengun allstaðar. Í hverri búð var J-Pop spilað sem reynir virkilega á heyrnina og hausinn á manni, en ég er orðin ansi góður í því að hrinda því frá mér í undirmeðvidundinni, en það tók langan tíma að byggja upp þolið.
Núna er svokallað regntímabil í gangi hér í Japan. Það rignir á hverjum degi og er ótrúlega heitt, í kringum 30 stig og fáránlega rakt. Það eru hrísgrjónaakrar hvert sem ég sný mér og risastór skordýr farinn að vakna til lífsins; t.d. köngulær, snákar, moskítóflugur og margar aðrar misspennandi verur.
Vil enn og aftur benda a Google Photos myndasiduna mina, thar sem thid getid myndir fra ferdinni.
Ég byð að heilsa heim,
Óli
Ad allt odrum hlutum en i dag var fyrsti dagurinn i skolanum sem eg kem til med ad ganga i naestkomandi ar. Mer til mikillar hamingju er skolinn ekki thessi hefdbundni japanski skoli thar sem svokallad bekkjarkerfi er vid lyd. Skolinn sem eg geng i er med svipadar aherslur og MH; einingarkerfi sem gengur ad framtid hvers og eins. Thad er ad segja eg get valid hluti eins og matreidslu, "Tea ceremony" etc og tharf ekki ad sitja i kennslustundum eins og starfraedi thar sem eg myndi ekki skilja neitt. Thott ad thad se "einingakerfi" er bekkur og eg 
